Urodzony 24 października 1942 w Suchej Górze (dziś Bytom); napastnik, pomocnik.
Wychowanek Zrywu Chorzów, choć piłkę kopał już na stadionie Czarnych w rodzinnej Suchej Górze (ale bez formalnej przynależności klubowej). W ekipie „Profesora” Józefa Murgota wywalczył dwa tytuły mistrza Polski juniorów i podpisał umowę z Ruchem Chorzów. Za cenę kilkutygodniowej dyskwalifikacji została ona jednak unieważniona, a on sam wylądował w Górniku Zabrze, dla którego rozegrał 395 meczów ekstraklasowych w ciągu szesnastu sezonów! Przez trzynaście z nich nie schodził z podium, siedmiokrotnie triumfując w rozgrywkach (1963-1967, 1971, 1972), trzykrotnie zajmując drugie (1962, 1969, 1974) i trzykrotnie trzecie miejsce (1968, 1970, 1977). Zdobył w tym okresie 91 bramek ligowych dla „górników”. Jest też sześciokrotnym zdobywcą Pucharu Polski (1965, 1968-1972) i finalistą Pucharu Zdobywców Pucharów. Z Zabrza „wyrwał się” na rok do francuskiego US Valenciennes, a po zakończeniu gry w Górniku – do kanadyjskich Toronto Falcons, by potem na sześć lat związać się z Concordią Knurów. Mało tego: po wyjeździe do RFN wznowił karierę i grał jeszcze w Eintrachcie Hamm oraz SVA Bockum Hövel, kończąc wyczynowe granie w wieku 48 lat!
W reprezentacji Polski rozegrał 46 meczów, zdobywając 10 goli, w tym dwa – w debiucie przeciwko Norwegii (9:0). Wcześniej, w 1961 roku, został wicemistrzem Europy juniorów!
