Urodzony 31 sierpnia 1944 w Gliwicach; napastnik.
Wychowywał się na jednym podwórku z Włodzimierzem Lubańskim, więc tak jak i on ma na koncie grę dla Sośnicy Gliwice i gliwickiego GKS-u (późniejszy Piast). Miast – jak „Włodek” – trafił do Górnika Zabrze, najpierw poszedł „w kamasze” na służbę zastępczą do warszawskiej Gwardii (83 mecze, 36 bramek), by potem – mimo zakusów zabrzan – zostać podkupionym przez chorzowski Ruch (162 mecze, 66 goli). W sumie uzbierał 245 gier w ekstraklasie, zostając członkiem ekskluzywnego „Klubu 100”, zrzeszającego autorów co najmniej stu goli ligowych. Z Ruchem sięgnął po krajowy dublet (1974) i mistrzostwo (1975), ale także dwukrotnie (1970, 1973) po srebrne medale MP. Po 30. urodzinach dostał zgodę na transfer i z powodzeniem grał jeszcze przez kilka lat: w RC Lens (wicemistrzostwo Francji w 1977) i US Noeux-les-Mines. W tym pierwszym klubie zapisał też piękną kartę trenerską: najpierw był asystentem słynnego Gerarda Houlliera, potem przez trzy sezony prowadził zespół samodzielnie, zaliczając m.in. piąte miejsce w 1985, dające przepustkę do Pucharu UEFA. Pracował także w Bourg-sous-Roche oraz w Chateauroux.
W reprezentacji Polski zagrał 23 razy, zdobył 10 goli. Członek złotej ekipy olimpijskiej z Monachium 1972 (dwa występy). Na mundial 1974 nie pojechał, bo „byłby jedynym, który nie urodził się w Polsce Ludowej, a jeszcze na terenie Rzeszy, co szkodziłoby ponoć obrazowi PRL-owskiej propagandy”.
Fot. Ruch Chorzów
